عنوان مقاله: نیاز های فراغتی و شهر پایدار

نویسنده:مژگان عظیمی هاشمی( دانشجوي دكتراي جامعه شناسي اقتصادي و توسعه و عضو هيأت علمي گروه پژوهشي علوم اجتماعي جهاد دانشگاه فردوسي مشهد)

تاریخ نشر:1388

ناشر:موسسه نشر شهر

نشر در : معماری اوقات فراغت در نظام توسعه ی فرهنگی شهر تهران(مجموعه مقالات همایش اوقات فراغت در شهر تهران)

مقاله توصیفی- تحلیلی

شابک: 9789642381906

چکیده:

تعابير و معاني متعددي از پايداري وجود دارد. در معناي عام مراد­از توسعه پايدار انسجام بخشيدن به نظامهاي عمومي با ابعاد اجتماعي، محيطي و اقتصادي است كه در آن مفاهيم برابري اجتماعي، محيطي و اقتصادي محقق ميشود. برنامه ريزي شهري ناگزيراز واكنش نسبت به روابط توسعه پايداربا فضا، مكان، تنوع و برابري است، به اين معنا كه افرادبا نيازهاي متفاوت، فرصتهاي برابر نتايج برابري داشته باشند. شهر پايدار چنان سازماني داردكه امكان ارضاي نياز شهروندان و رضايتمندي از زندگي را بدون ايجادمشكل و نارسايي در شرايط زيست آيندگان فراهم ميآورد. در مركز مفهوم شهر پايدار، انصاف و عدالت به اندازه احترام قائل شدن براي تفاوتها اهميت دارد. دراین میان بسط مدرنيته و تداخل حوزههاي عمومي و خصوصي و روشن نبودن تفكيك بين دو حوزه در عصر حاضر، بسط ارتباطات مجازي و به تبع آن فراغتهاي مجازي و فضاي فراغتي مجازي از اهميت فضاهاي عمومي شهري در نزد شهروندان و برنامه ريزان شهري كاسته است. اما رويكردهاو مدلهاي گوناگون از توسعه پايدار به تداخل سه وجه محيطي، اقتصادي و اجتماعي باور دارندو هرگونه اقدام انسان بر روي محيط را داراي عواقب اجتماعي و اقتصادي تلقي مي كند.

 در اين نوشتار، رويكردهاي گوناگون (اقتصادي، همكاري، محيطي، اجتماعي، سرپرستي عمومي و توسعه پايدار)  به برنامه ريزي فضايي شده و نكات مورد تأييدآنان مرور شده است و درنهايت نكات مورد تاكيد رويكردتوسعه پايدار در ارتباط با نيازهاي فراغتي موردنظر قرار گرفته است . نویسنده درپی یافتن عاملی است كه در فضاسازي شهري با اتخاذ رويكردتوسعه پايدار ضروري به نظر میرسد . هدف وی این است که نشان دهدپذيرش فراغت و فعاليت فراغتي به عنوان وجه مهمي از زندگي انسان است و پيش بيني مي شودكه با تعميم ويژگيهاي فراصنعتي و تغيير روزافزون در عرصه كار و ساعات آن، روز به روز بر اهميت كمي و كيفي فراغت در زندگي انسان افزوده خواهد شد. از اینرو وی ضرورت بازنگري برنامه ريزان شهري در ايجاد فضاهاي عمومي و توجه به تنوع نيازهاي انساني شهروندان (اعم از زنان و مردان، گروههاي سني مختلف و...) را مطرح ميسازد تا  با توجه به تنوع نيازها و لحاظ كردن تنوعات و تفاوتهاي سليقه اي امكان حضور جمع بيشتري از شهروندان در فضاي عمومي فراهم شود .